Petzl night trail Bergschenhoek

Gisteren was het zo ver, voor het eerst alleen een trail doen. En wat voor een trail!
De waarschuwingen vlogen voorbij. Het is modderig en glad, dat wordt een epische ervaring, pas op voor de steile afdalingen, gebruik de touwen, pas op voor bevroren ondergrond ….
Oef… Dat wordt spannend. Toch het idee dat dit niet kan. Steil? Hoogteverschil? Hier, naast Rotterdam? Dat zou toch wel mee moeten vallen.

In de middag begonnen met de voorbereiding. Wat aan te doen, welke schoenen doe ik aan, en meer van dat soort vragen kwamen voorbij.
Al met al ervoor gekozen om mijn nieuwe Salomons mee te nemen, met mijn Kalenji’s als back-up, natuurlijk omdat ik trots op mijn nieuwe Salomons ben 🙂
voor
Verder mijn rugzak mee, 3 gelletjes en 2 bananen mee. Dat moest voldoende zijn, het was immers maar 16km.

Om goed voorbereid te zijn was ik vroeg weggegaan, daarmee had ik een perfecte parkeerplaats ‘voor de deur’. Ideaal! Om 17.30 mijn startnummer opgehaald om ook eens kennis te maken met Pascal, die stond samen met zijn zoon de bibs uit te delen. Ik hoorde al mensen met elkaar smoezen dat hij deze keer niet mee zou doen, dus dat er eindelijk iemand anders een trail kon winnen 🙂
Nu maak ik mij geen illusie, dat zou ik niet zijn, op de vlakke weg loop ik namelijk met een pace van ongeveer 5:4, voor een man niet zo’n enorme snelheid dus.
Dat mag de pret echter niet drukken, een trail is toch vooral een gevecht met jezelf, waarbij de sfeer toch echt heel erg gemoedelijk is.

IMG_20150207_180547

Dat merk je aan alle kanten. Iedereen is aanspreekbaar, men maakt plaats voor je om ook van de warmte van de vuurkorf te genieten en vertelt over hoe ze aan het trailen zijn begonnen. Eigenlijk is er weinig tot geen echte competitie, behalve dan dat de echte toppers elkaar op een vriendelijke manier op lopen te jutten.
Nog even met zijn allen op de binnenplaats opstellen om een foto te laten maken van alle lampjes.
De tijd vloog voorbij, en voordat ik er erg in had mochten we van start gaan.

De start was niet massaal, er werden telkens groepjes gemaakt die om de 30 seconden begonnen met lopen. Ik liep in een groepje dat duidelijk bij elkaar hoorde, waarbij ik met toch heb laten verleiden om te snel mee te lopen in plaats van mijn eigen plan te trekken. (ik loop nooit op een pace van 5…)
Eigenlijk liep het nog best aardig, alhoewel het na zo’n 5km te zwaar werd om dat vol te houden, ik nam dus wat gas terug. De groep lopers had ik trouwens al lang niet meer gezien.
Als het ging om de modder had men niets te weinig gezegd. Op dat moment vond ik het echter wel meevallen met de heuvels en hoe zwaar het parcours zou zijn.
Tijd voor een eerste gel, om daarna rustig door te gaan. Na 7,5 km nam ik mijn tweede gel, daarbij kon ik de verzorgingspost overslaan, maar blijkbaar had ik toch meer suiker nodig dan normaal.

Na zo’n 10km kwam de klad er echter even in, daarbij merk je toch echt dat je 2 weken niet hebt kunnen lopen. Mijn schoenen begonnen nu wat ongemakkelijk aan te voelen (logisch met al die modder en steentjes eronder), en de man met de hamer kwam vrolijk langs. Benen werden zwaar, en het parcours begon me tegen te staan. Waar kon je nu lekker lopen op een harde ondergrond? Dat zou nu even heerlijk zijn.

Van 11 tot 15 km werd het afzien. Blijkt dat er ineens WEL heuvels zijn hier in Bergschenhoek! Moet je die kriskras nog eens op en af! Dat terwijl de modder je voeten de hele tijd vastzuigen, en je eigenlijk al best moe bent. Waarom maak ik iedereen (en mezelf) eigenlijk wijs dat ik dit voor mijn plezier doe? Eigenlijk wil ik stoppen en wel NU!
Grappig wel dat je dan ineens op een hoog punt bent, en in het licht de hele skyline van Rotterdam ziet. Wat een schitterend uitzicht. Vol in de modder en natuur, zo’n grote stad vlakbij! Dat geeft energie! Dat is een van de redenen waarom je dit doet!
Je bent vrij, je hoeft niet de eerste te zijn, het gaat juist om het genieten!

Na 13km bleef het wel zwaar, je benen doen even niet meer mee. Toch voelde het weer goed, en in de verte hoorde je het aanmoedigen van de mensen die al binnen kwamen! Nog even volhouden, om na 15km toch nog wat over te hebben om die laatste kilometer er met wat meer snelheid uit te kunnen persen.
Wat heerlijk om dan over de laatste brug heen te komen en onwijs trots op jezelf te zijn, je hebt deze trail afgerond.
Wordt je nota bene nog ontvangen met een groot glas Erlinger (alcoholvrij) en een kop erwtensoep.
IMG-20150207-WA0009

Rustig aanschuiven aan een tafeltje, en een foto maken van de schoenen ‘Na’ de trail. Om dan ook naar het huisfront te ‘appen’ dat dit avontuur weer goed is afgerond, en ik er weer ben.

IMG-20150207-WA0013

IMG_20150207_213359

 

Al met al dan toch een onwijs gevoel van genieten eraan over gehouden, dat gevoel komt echter altijd iets later dan de run zelf 😉
Leermoment natuurlijk weer wel dat je toch echt je eigen plan moet trekken, en niet mee moet gaan op tempo’s welke andere mensen blijkbaar aan kunnen.
De uitslag is in ieder geval binnen, ben eigenlijk best onder de indruk van het resultaat.

Wat me trouwens op is gevallen is de enorm strakke organisatie van MST! De bewegwijzering was goed en duidelijk. Alles was op en top geregeld, de sfeer was goed en de vrijwilligers hebben er weer een uitmuntende belevenis van gemaakt!
Dank daarvoor.

 

uitslag

 

De header foto komt van Facebook (door http://www.byryanphotography.com)

  2 comments for “Petzl night trail Bergschenhoek

  1. ton
    8 februari 2015 at 12:26

    Tegek man.
    Als je net zo goed gaat lopen als je schrijven kan wordt je een échte TOPPER.
    Bedankt voor je mooie verhaal.
    Ik heb er van genoten.

  2. 8 februari 2015 at 13:53

    Mooi verslag van een zware trail. Je kreeg het wel voor je kiezen. Nu herstellen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.